Van alle markten thuis…

VANDENBELD Rosé 2018

Een dikke week voorafgaand aan onze voorjaarsproeverij hadden Michel en ik al allerlei  bezigheden in Nederland. Normaal gesproken blijf ik altijd thuis tot vlak vóór de proeverij. Als een soort bezemwagen kan ik dan alles wat we nog vergeten zijn afhandelen en eventueel meebrengen. Maar deze keer niet, we hebben in het weekend vóór onze voorjaarsproeverij ook al een proeverij in Oisterwijk bij Marquardt Kuchen. Michel zal daar onze wijnen laten proeven aan potentiële kopers van een nieuwe keuken. En ik zal het geheel omlijsten met lekkere hapjes, die ik daar ter plaatse maak in een mega keuken voorzien van alle moderne apparatuur en gemakken. In december hadden Michel en ik dezelfde deal met de eigenaar van de keukenzaak gemaakt en dat was van beide kanten goed bevallen. Het nadeel van dit alles was dus dat er goed vooruit gepland moest worden. En dat is nou net niet één van mijn sterkste kanten. Ik neem bijvoorbeeld altijd heerlijke Franse kazen mee naar de proeverij. En ik herinnerde me nog heel goed onze vorige voorjaarsproeverij die op 5 en 6 mei was. Het was toen bloedje heet én natuurlijk in Wageningen een dikke feestdag. De kaasjes die ik had meegebracht gingen niet op, er waren beduidend minder mensen op onze proeverij. De mensen die er waren, kaapten een fles rosé mee naar buiten en zaten daar de hele middag lekker te chillen. Het was gewoonweg té warm voor kaas. Wijn verkochten we nog niet eens heel slecht, maar er was best wat kaas over. Dus besloot ik ruim anderhalve week vóór onze proeverij dat ik een beperkt assortiment kaas zou meebrengen. Géén rauwmelkse kazen, niks al té stinkerig (het moest ook nog een week bewaard worden in Campman’s koelcel) goede houdbaarheidsdata enz. Onze najaarsproeverij is altijd lekker druk, we verkopen dan goed en de kaas en de rillette enzo gaan dan gewoon lekker op. De voorjaarsproeverij is altijd weers afhankelijk, als het per ongeluk het allereerste weekend met mooi weer is, hebben wij dikke pech. Iedereen gaat dan wandelen, fietsen, tuinieren en het tuinstel poetsen. Alleen onze échte diehard fans komen wijn halen/drinken. Zij weten dat er bij Campman een fijn terras is en dat er makkelijk een fles rosé mee naar buiten gekaapt kan worden. En dat het minstens zo fijn daar vertoeven is, hoeven ze niet tegen het nog niet gepoetste tuinstel aan te kijken. Hoe het weer zou zijn op onze proeverij was twee weken ervoor nog niet te overzien, dus ik had echt geen idee wat we konden verwachten aan bezoekers. Maar toen de dag naderde merkten we wel dat iedereen toch wel stik nieuwsgierig was naar onze nieuwe witte wijn en rosé. Die zaten pas net in de fles en mooi verpakt in nieuwe verpakking. Einde van het liedje was, dat ik op dag één alle kaas en rillette al kwijt was en dat ik op zondagochtend bij de Albert Heijn (ik schaam me dood) kaas stond te kopen om toch nog iets te knabbelen te hebben. Uiteraard was dat niet meer om te verkopen, ik vertik het om kaas van de AH te gaan verkopen natuurlijk. Maar grappig genoeg was er wel iemand die me vroeg of ik dat heerlijke kaasje ook nog te koop had. Ik verwees de betreffende persoon naar de AH(niet te geloven dat ik dat ooit nog zou doen in m’n leven) en liet haar zien welk kaasje het was. En toen vertelde ze me dat ze die zelf ook nog in de koelkast had liggen, maar dat deze toch lekkerder leek. Oftewel als ik m’n zegen geef aan de kaas, smaakt ie beter. We moesten er allebei enorm om lachen, de dame in kwestie kwam namelijk vroeger altijd bij ons kaas kopen. Nou dat was dus mijn kaasdebacle op dag twee. Verder verliep onze proeverij als een zonnetje. Het weer werkte ook erg mee, het was lekker zonnig, maar fris, té fris om het tuinstel te poetsen gelukkig. Maar ik denk stiekem ook dat iedereen ook graag wilde komen om onze nieuwe rosé en witte wijn te proeven. Na een jaar geen wijn voelde het voor ons als een soort bevrijding. Dus met een zeer tevreden gevoel zaten we s’ avonds met een klein gezelschap aan ons afsluitende diner.

Weer thuis kregen we nog een heel grappig bericht. Toen we in de keukenzaak waren, was het de bedoeling dat we mensen die niet gelijk geholpen/aangesproken konden worden door de ‘keukenmensen’ even aan de praat hielden met een glaasje rosé ofzo. Nou, dat kan je aan Michel overlaten, die is een ster in het aan-de-praat-houden van mensen. En hij had natuurlijk gewoon kunnen vertellen over ons eigen vak, dat vinden mensen bijna altijd boeiend genoeg om even naar te luisteren. Maar ja, dat was voor Michel niet voldoende. Zo liep er een echtpaar rond te drentelen in de keukenzaak. Michel sprak ze aan, want echtparen betekenen dat er een beslissing genomen kan worden, bood ze wijn aan, maar vroeg ook naar hun keukenplannen. Het bleek dat ze nog niet het goede idee voor hun keuken hadden gevonden. Michel bemoeide zich ermee, tekende zelfs een opstelling!! Einde verhaal kopen deze mensen een dikke week later een keuken met de door Michel geopperde opstelling.

Moraal van het verhaal is dat we van alle markten thuis zijn, zowel letterlijk als figuurlijk op dit moment. Het is fijn om weer thuis te zijn, de eerste gasten zijn alweer geweest, het zwembad is ingewijd, de bloemen groeien er weer lustig op los in de vensterbanken en het gras groeit sneller dan we het kunnen maaien. In de wijngaard ziet alles er pico bello uit. Stan rijdt iedere dag wel met een andere machine door de rijen en het weer brengt ons van alles wat.

A bientôt

Advertenties