Het gras van de buren…

20180517_114627 (002)

Nog altijd is ons leven nauw verweven met de branche waar we in ons ‘vorige leven’ zo druk mee waren. We verkopen vooral onze wijnen aan oud collega’s, mensen die net als wij ooit, een kaasspeciaalzaak hebben. Onze wijnen lenen zich bij uitstek voor dit soort winkels omdat er een verhaal te vertellen valt. Een verhaal in de sfeer van “Ik vertrek..” doet het altijd goed bij de mensen. En dan is het flesje wijn eigenlijk al verkocht. Veel makkelijker dan een heel verhaal moeten ophangen over bouquet, neus en afdronk. Een verhaal waar menig nuchtere kaasverkoper z’n neus voor optrekt. Toch verlaten er veel flesjes wijn dit soort winkels, want bij een fijn kaasplankjes hoort toch een flesje wijn. En zo gebeurde het dat we twee weken geleden meegingen voor een reisje naar Parijs georganiseerd door het Guilde du Maitre Fromagers de Pays Bas. Of op z’n hollands het Franse kaasgilde. We verzamelen op Montparnasse en vanaf dan is het alsof we in een warm bad zijn gestapt. Er volgen bezoekjes aan allerlei zaken die met kaas te maken hebben en we krijgen een rondleiding op Rungis waar ontzettend veel kaas verhandeld wordt. Er is een strak programma en uitslapen is er absoluut niet bij, toch genieten we met volle teugen van Parijs, het gilde, de kazen en vooral van de gesprekken met de mensen die mee zijn.  Alsof we nooit zijn weggegaan. Fijn dat we er bij mochten zijn!!

Eenmaal thuis gingen we met hernieuwde energie aan de slag. Het zonnetje stond hoog aan de lucht en we konden nou eindelijk eens even lekker ‘door doen’. Michel was samen met Mandy(vriendin die gezellig bij ons verblijft) de zwevende draden aan het liften. Stan was druk doende met de tractor en een ploeg om de grond eens even lekker om te woelen in de wijngaard. En ik mocht het gras maaien in de wijngaard. Er stonden voor de verandering even helemaal geen gasten op de agenda dus ook ik kon in de wijngaard aan de slag. Ondertussen liep er ook een ploegje loonwerkers in de wijngaard om de druivenplanten te ontdoen van ongewenste begroeiing onderaan de poot. Eerder deden we dat machinaal maar dat kost toch teveel oogst omdat de slaande flappen nogal hard tegen de poot moet slaan en daarmee ook vaak hele trossen meeneemt. Ook hebben we uitgerekend dat het ons ook best veel geld kost aan manuren en diesel, je moet er heel langzaam langs rijden,  en dat zo’n groep mannen het minstens zo efficiënt doet en geen schade aan de plant toebrengt. Een week later ziet onze wijngaard eruit om door een ringetje te halen en trots gaan we het weekend tegemoet. Er is ander weer op komst en als we alle sites raadplegen (dat doen we zo’n beetje dagelijks) zien we overal kans op hagel en onweer. Zaterdagmiddag hangt er een grote donkere rollende wolk boven de wijngaard en we kunnen alleen maar hopen dat de inhoud daarvan niet bij ons terecht gaat komen. Opeens komt er een felle wind opzetten en de stoelen die buiten staan vliegen over het gras. Het geheel van razende wind en forse regen neemt niet langer dan een kwartier in beslag, maar de hagel blijft uit. Als we later op internet kijken hoe het in andere gebieden is vergaan, begrijpen we dat we maar ternauwernood zijn ontsnapt aan een alles verwoestende hagelbui. Op dit moment hebben we zware tijden omdat we nu merken dat er vorig jaar geen oogst was en bestellingen blijven toch achter omdat we immers geen ‘nieuwe’ wijn hebben geproduceerd. Deze hagelbui zou onze nekslag zijn geweest, beseffen we maar al te goed. En met ons een heleboel lieve mensen die met ons meeleven, want de berichtjes zijn niet van de lucht. Iedereen wil toch even weten hoe het met ons is gegaan en of de bui ons niet heeft geraakt. En zo beseffen we dus dat in dit geval het gras bij de buren niet groener is dan bij onszelf. En ook zeker niet zo mooi gemaaid, al zeg ik het zelf.

Gelukkig kregen we deze week ook weer gewoon gasten en stond ik afgelopen dagen weer lekker in de keuken, want ook al is het heerlijk in de wijngaard, de keuken is mijn domein. ’s Avonds moeten we dan wel binnen eten omdat het weer een beetje tegen zit, maar dat doet zeker niets af aan de sfeer. We hebben weer heerlijke gesprekken en ook hier bedenk ik me dat we onze zegeningen moeten tellen. Onze gasten vertellen ons over hun leven en worstelingen en onmogelijkheden waar ze dagelijks mee te dealen hebben en waar ze nu even aan proberen te ontsnappen op een fijn weekje vakantie. Ik ben er trots op dat ik mijn steentje kan bijdragen aan een paar fijne dagen van ontspanning.

 

Advertenties