Heen-en-weren…

20180506_192345

In mijn vorige blog waren we net terug van ons bezoek aan Nederland en amper een week erna waren we er alweer terug. Thuis eerst Pasen en gasten verstouwd en toen overleed na een zeer kort ziekbed onze geliefde oom, broer van mijn moeder. Dus overnieuw op pad naar Nederland, maar deze keer met een minder vreugdige bestemming. Toch was er ook enige vorm van blijdschap, want mijn vader en moeder konden op deze manier nog wat meer familieleden bezoeken en omarmen en ook onze kinderen en die van mijn zus (hun kleinkinderen) even fijn knuffelen. Uiteindelijk kwamen we ook nog één van de beste vrienden van mijn vader tegen en ging vooral mijn vader met een voor zover mogelijk toch enigszins tevreden gevoel weer naar huis.(’t was een verdrietige gebeurtenis en toch ook fijn om iedereen even te zien) Thuis stond inmiddels de wijngaard op springen, de knoppen konden ieder moment openbarsten en het gras groeide harder dan wij het konden maaien. Ook stonden er opnieuw gasten in de agenda voor een fijn verblijf ter ere van een huwelijksjubileum. Er moest samen gekookt worden en natuurlijk, gelachen, gegeten en veel gepraat. Na dit heerlijke gezelschap was er een weekje niks en besloten we dat ik wel met de maaimachine op pad kon nadat vooral Stan op pad was geweest met slakkenkorrels. Ik had hem wel een dag geholpen hiermee, maar voelde me daags daarna een tachtigjarige met gebrekkige conditie en besloot dan maar om mijn capaciteiten voor andere klussen in te zetten. (mijn conditie is hopeloos) Inmiddels stond ook onze voorjaarsproeverij bijna voor de deur en gingen we dus wederom op pad naar Nederland, de vijfde keer denk ik dit jaar en wat mij betreft voorlopig ook de laatste. Als ik dit met mijn vader bespreek komen we samen tot de conclusie dat het toch wel vaker gaat gebeuren dat we voor minder prettige aangelegenheden naar Nederland zullen moeten gaan. Ooms en tantes worden allemaal een dagje ouder en ook mijn ouders uiteraard, maar dan breekt ook de tijd aan dat zelfstandige ritjes naar Nederland minder makkelijk gemaakt worden. Vooral niet omdat ze dan onder emotionele omstandigheden en vrij onverwachts ineens gemaakt moeten worden. Toch besluiten we uiteindelijk samen dat we dan ook nog andersoortige reisjes samen moeten maken en zo zitten we al gauw weer te mijmeren over Wenen.

Maar eerst moest er een voorjaarsproeverij ‘gedaan’ worden. Met weinig tot geen verwachtingen togen we naar Nederland. Het was niet alleen een slecht gekozen datum(5 en 6 mei) maar het zou ook nog eens warm worden (de absolute doodsteek voor een wijnproeverij). En zo stond ik zaterdagmiddag om iets voor twee uur op mijn dooie akkertje een boterhammetje te verslinden, want zo dacht ik, ‘tijd zat er komt toch niemand’. Ik liep daarvoor nog met Rianne van de bediening bij Campman  te grappen over een dagje naar het strand gaan. Maar om klokslag twee uur kwamen de eerste bezoekers al binnen stappen en de volgende en de volgende en in ‘no time’ was er toch gezellige drukte. Want heel veel van onze vaste bezoekers weten inmiddels dat er bij de zaal waar de proeverij georganiseerd wordt ook een heerlijk zonnig terras ligt, waar het prima vertoeven is met een glaasje gekoelde rosé en een lekker stukje kaas of worst.(van het worstenmeneertje van meatcuisine) En zo verliep onze proeverij gewoon prima, met misschien wel iets minder bezoekers dan gewoonlijk maar zeker niet slecht. Voor Joëlle van de olijfolie (uit Italië) was het zelfs een uitzonderlijk goede proeverij. Ook zij had deze keer haar hele gezin meegebracht en dat werkte kennelijk aanstekelijk voor de verkoop. Om ons te bedanken voor deze uitzonderlijk goede proeverij kregen we een heerlijke verzameling olijfolie. (zo lief, ik ga in mijn keuken aan haar denken!!)Zondag zouden we voor aanvang van de proeverij nog een aantal mensen ontvangen voor een informatiebijeenkomst over onze verbouwingsplannen. Maar toen ik op zondagochtend wakker werd vroeg ik me opeens af wiens onzalige idee dat nou weer was geweest. Normaal gesproken is de zondagochtend een koffie/knuffel/bijpraat moment met onze kinderen en dan eten we gezamenlijk een broodje kroket ofzo voordat de proeverij begint. Nu was dat moment ineens foetsie en heb ik vooral Claudia die toch het hele weekend bij ons was, nauwelijks gesproken. Als we dan ’s avonds aan het afsluitend diner zitten met al onze medewerkers, wil ik graag naast mijn zus zitten die ik ook veel te weinig zie. Maar als Claudia na de maaltijd voor m’n neus staat om me gedag te kussen bedenk ik me opeens dat ze nu toch echt naar huis moet. “Tot over een maand mamsie”, ach ja dan heeft ze alweer vakantie en kunnen we weer hele dagen kletsen en lachen terwijl ik in de keuken voor onze gasten bezig ben.

Op de foto is te zien dat we wel een aantal lege stoelen hadden, met de najaarsproeverij hoop ik dat ze weer gevuld zijn! Zowel Michel, Stan als ik hebben weer genoten van alle liefde, warmte en gezelligheid die we mochten ontvangen van iedereen die ons hielp, maar ook van alle proeverijbezoekers. Thuis gaan we ons storten op de wijngaard en alle gasten die alweer in onze agenda staan. We hopen iedereen die er was in november weer te zien en natuurlijk ook de mensen die er nu niet waren. Ondertussen zal ik proberen om jullie op de hoogte te houden van alles wat er in onze B&B en de wijngaard gebeurd.

A bientôt!

p.s. Kijk binnenkort op onze site en/of op facebook voor een leuke foto impressie van de proeverij.(made by Stan)

Advertenties