Daar gaan we weer!

 

20180329_170416 (002)

Wie regelmatig mijn blog leest zal het zijn opgevallen dat wij regelmatig pech en rampspoed meemaken. Wij zijn er inmiddels aan gewend en gehard als we zijn maken we er dan maar het beste van. Zo ook na het organiseren van succesvolle informatiebijeenkomsten in restaurant Campman. We waren speciaal voor deze gelegenheid en nog een aantal proeverijen, ruim anderhalve week in Nederland. Afgelopen maandag zouden we terug rijden, Michel in de bus en Stan en ik in onze auto. Als ik net na een enorme file in Antwerpen weer wat meer snelheid denk te gaan maken begint onze auto te piepen en in het dashbord verschijnt de boodschap dat we moeten stoppen vanwege oververhitting van de motor. Ik besluit op een matig tempo door te rijden naar een fatsoenlijke parkeerplaats(ik heb al vaker langs de vangrails gestaan, geen aanrader). Daar besluiten Stan en ik eerst maar eens even een fijne lunch te nemen(het is ook nog onze 26-jarige huwelijksdag en Michel appte ons eerder dat hij al aan de frikandellen had gezeten). We bestellen wat lekkers en ik herinner me opeens dat ik een aantal jaren eerder ook al eens met Claudia bij hetzelfde restaurant op onze huwelijksdag heb zitten lunchen. Ook toen reisden Michel en ik gescheiden en aten we dus op de heugelijke dag niet samen. Misschien is dat juist wel het geheim van een goed huwelijk? Afijn na de lunch openen we de motorkap en kijken we verstandig naar de motor om te concluderen dat we er niets merkwaardigs aan kunnen zien, omdat we er namelijk geen verstand van hebben. Olie is voldoende en koelvloeistof ook en tot zover onze kennis van auto’s. We bellen onze garage en leggen de monteur uit wat er aan de hand lijkt te zijn. Na een lang verhaal adviseert hij ons om een sleepdienst te bellen en de auto te laten afvoeren naar een garage in de buurt. Inmiddels was ook Michel bij ons aangehaakt en hij belt onze verzekering om door hen een sleepdienst te laten regelen, dat is verplicht als je gebruik wilt maken van je verzekering. Dan gaan ze blijkbaar heel België afbellen om op zoek te gaan naar de goedkoopste die dan ook nog Frans moet spreken want anders gaat het sowieso niet lukken. Ondertussen zit ik al twee uur op het stoepje mijn geduld te bewaren. Gelukkig schijnt de zon. Als er uiteindelijk een man met sleepwagen verschijnt, besluit ik nog even gebruik te maken van het toilet, je weet namelijk nooit waar je naartoe gebracht wordt(ook daar heb ik ervaring mee). Als ik weer buiten kom zie ik de bus met Michel erin nog net aan het einde van de parkeerplaats de snelweg oprijden. Stan verteld me dat de oelewapper van de sleepdienst zonder een woord te wisselen onze auto oplaadde en ging rijden. Michel begreep nog net dat ie er achteraan moest, anders zouden we niet weten waar onze auto was gebleven. Ik kan er om lachen ook al betekent het dat we overnieuw een paar uur op een stoepje moeten zitten. Gelukkig schijnt nog altijd de zon. Toen Michel was aangekomen bij een garage zei de man van de sleepwagen nog steeds geen woord. Hij liet onze auto van zijn wagen rollen en reed weg, zonder enige vorm van conversatie en dus ook zonder handtekening. Normaal gesproken heeft hij die nodig om geld van onze verzekering te vangen. Ook de dames van de receptie van de garage keken met grote ogen. Michel vroeg aan ze of zij wisten welke sleepdienst dit was en wat er was afgesproken. De dames leggen hem uit dat zij niet geïnformeerd waren en voor hen zijn we dus gewoon een klant die onverwachts voor hun neus staat. Gelijk duiken ze in de agenda om te kijken of er voor de volgende dag nog plaats voor ons is.(“we schuiven wel wat”) Als Michel aan ze verteld dat ik nog ergens samen met Stan op een parkeerplaats rondhang zijn ze enorm bezorgd en vol aandacht. Ondertussen nemen de mannen van de werkplaats onze auto onder hun hoede om te kijken wat het euvel is en of er onderdelen nodig zijn. (“misschien zijn die onderdelen morgen al hier”) Het is inmiddels zes uur! en indien nodig kunnen er nog onderdelen besteld worden voor de dag erna. De garage begrijpt dat we graag weer verder willen met onze reis en ze stellen alles in het werk om ons zo snel mogelijk weer op weg te helpen. Maar toch zal het niet eerder kunnen dan de volgende dag omdat we met het wachten op de sleepdienst enorm veel tijd zijn verloren. We besluiten in gezamenlijk overleg dan maar weer terug naar Nederland te gaan waar we van harte welkom zijn bij mijn schoonmoeder. “Gezellig, zie ik jullie toch nog even!!”roept ze blij verrast als Michel haar belt om te vragen of we mogen komen slapen. En zo staan we om negen uur ’s avonds weer overnieuw in Nederland en ploffen we gezellig bij schoonmama op de bank. De volgende dag is er regelmatig contact met de garage en de auto zal woensdagochtend weer helemaal in orde zijn. Als we overnieuw na een dikke file bij Antwerpen om elf uur ’s ochtends bij de garage aankomen treffen we daar een zeer enthousiaste dame bij de receptie die ons verklapt dat ze onze site al heeft bekeken en denkt misschien in augustus nog wel een paar nachtjes bij ons door te komen brengen. Ik hoop van harte dat ze dat doet, want ik wil haar dolgraag in de watten leggen voor wat ze allemaal voor ons hebben gedaan. Misschien is het gewoon je werk met plezier doen, maar het is in ieder geval een benadering die wij niet dagelijks meemaken.

Onze bijeenkomsten t.a.v. de op handen zijnde verbouwing/nieuwbouw waren overigens succesvol en leuk om te doen. Voor het eerst van ons leven vertoonden Michel en ik tekenen van enige nervositeit. Samen hebben we al heel wat voor onze kiezen gehad, maar dit was weer een heel nieuw item in ons leven. Bij de tweede bijeenkomst was zelfs onze Engelse buurman/vriend overgekomen uit Londen en zo zat ik dus naast hem om te proberen alles wat Michel en Herman vertelden te vertalen. Nu eenmaal weer thuis gaan we alle belanghebbenden alle informatie toesturen die ze ook op de bijeenkomst konden zien.

Verder had Michel nog een reünie van zijn middelbare schooltijd, een grote proeverij in Cuijk, een kleine proeverij in Wageningen, bezocht ik een jeugdvriendin, ging ik met Steef koffie drinken in Arnhem en kreeg ik van Claudia een uitgebreide rondleiding op de universiteit in Den Haag(“kijk mama, hier eet ik soms noedels”). Al met al was het een afwisselende week waarin Michel en ik elkaar nauwelijks hebben gezien afgezien van de bijeenkomsten. Nu eenmaal weer thuis liggen er bulten werk op ons te wachten en zullen we aankomend weekend onze eerste gasten weer ontvangen. Help, wat ga ik koken, ik zie net dat het dan Pasen is….aspèrges????

p.s. foto is van Stan in actie die een wijn/boerenkool tafereeltje probeert vast te leggen voor je weet maar nooit…

Advertenties