Met een big smile…

Als ik thuis een beetje aan het rommelen ben, is mijn telefoon soms een hinderlijke sta-in-de-weg. Zonder dat ik er teveel mee bezig wil zijn speur ik toch nog even m’n appjes na. Terwijl ik dat doe krijg ik eerst van m’n ene dochter een berichtje dat begint in het Russisch en gaat gelukkig verder in het Nederlands. Kan ik haar drie jaar aantekeningen Russisch van het lycee meebrengen? “Dat kan ik nu goed gebruiken hier.” Ik verbaas me dat die aantekeningen überhaupt nog in ons pand aanwezig zijn. Mijn idee zou zijn geweest na het laatste schooljaar “de fik erin, daar hoef ik me nooit meer druk over te maken”. Maar zo zit onze jongste niet in elkaar, ze koestert haar opgedane kennis en vult dat graag aan. Zo zag ik zojuist nog in haar boekenkast een boek staan met de titel: het einde van het romeinse rijk. Het zag er belezen uit, ik zou denken, het romeinse rijk is kennelijk voorbij daar hoeven we ons dus niet meer mee bezig te houden. Afijn, jullie begrijpen de strekking. Ik vraag me dagelijks af, van wie zou ze het hebben? En dan hoeven we ook niet naar Michel te kijken want die heeft van z’n leven alleen ooit het telefoonboek vastgehouden en geen enkel ander boek.(afgezien van school dan) Ga je met haar naar het Rijksmuseum, dan leest ze echt alles bij ieder schilderij en haal je dus welgeteld twee afdelingen als je er een hele ruime middag doorbrengt. Er moet dan tussendoor wel uitgebreid geluncht worden en om een uur of vier nog thee met taart, een heuse quatre heure gouter, zoals het een goed fransoos betaamd. Kijk en daar voel ik dan mijn genen(en die van Michel), wij slaan nooit een goede lunch af en voor een vier uurtje zijn we op ieder uur van de dag wel te porren.  Nog even over de boeken. Ik zal nooit vergeten dat we bij van Piere in Eindhoven(boekwinkel en dat was altijd een must-do als we in Nederland waren)bij de kassa stonden. Claudia had een flinke stapel in haar handen en dacht deze van haar ‘eigen centjes’ te gaan betalen. De mevrouw aan de kassa noemde een bedrag en Claudia legde de inhoud van haar portemonnee op de balie €5,00. Bij lange na niet genoeg dus, Claudia keek verlangend naar de boeken en vroeg of ik haar even kon helpen. (ik stond bij de uitgang te wachten) Ik rekende de boeken af en vroeg haar buiten hoe ze dan had bedacht dat ze al die boeken kon betalen en waar de rest van haar geld was gebleven. “Oh ik was vergeten dat ik ook al bij de Jamin was geweest.” Ik weet dat dat misschien het moment was geweest om de boeken terug te laten zetten, maar zo’n klein blond wijffie met grote groene ogen die met groot verlangen naar een stapel boeken kijken. Ga er maar aan staan. In plaats daarvan liepen we schaterlachend verder, samen met Michel,Stephanie en Stan die het ook hilarisch vonden. En zo vertederd onze jongste ons hele gezin nog regelmatig. Gisteren stuurde ze ons bijvoorbeeld een appje over haar “bijleskindjes” (ze geeft bijles om een centje bij te verdienen)en de schoolmentor van één van de kinderen vroeg zich af of één of andere onvoldoende terecht of onterecht was. “Oh, oh, juf Cloclo”roept Stan lachend uit. Maar ook onze zoon weet regelmatig een dikke glimlach op mijn gezicht te toveren. Sinds hij terug is uit Australië en hij zich op ons bedrijf heeft gestort wil hij alles digitaliseren. Als hij Michel met een briefje ziet kliederen komt er steevast “Pap, ik zou dat ook in een schema kunnen zetten dan kan je het allemaal netjes opslaan en bijhouden”. Michel die nog steeds een vorm van allergie heeft jegens computers haalt dan z’n schouders op en moppert een beetje voor zich uit dat het zo ook werkt. Toen onze Engelse buurman nog naast ons woonde hoopte Michel op bijval van die hoek. Phil is ongeveer 68 of zoiets en Michel dacht dat hij ook zou vinden dat een papiertje handiger was. Niet dus, Phil haalde z’n Iphone tevoorschijn en beweerde niets meer zonder te kunnen. Voor Stan was dat een “I rest my case” moment, maar tot op heden ligt onze keukentafel nog altijd bezaaid met papiertjes waar ik tot mijn schaamte moet bekennen ook regelmatig even mijn oogje op laat vallen om iets te checken…. Als ik Stan dan zie kijken weet ik dat het met de toekomst van ons bedrijf wel snor zit. Tja en als ik dan toch zo aan het opscheppen ben over mijn kroost kan ik natuurlijk onze oudste ook niet overslaan. Wat zij van mij geërfd heeft is gebrek aan planning en overzicht. Zeer regelmatig krijg ik een appje waarin ze me om een recept vraagt, als ik dat dan geef en vraag wanneer het op het menu komt, weet ik eigenlijk het antwoord al. Dat is namelijk vandaag, of in het gunstigste geval, morgen. Ik moet daar altijd wel om lachen, want ik had twee jaar geleden een keer dat een gast met een zacht klopje op de keukendeur om het hoekje kwam kijken. “Ik zou graag weten wat vanavond het voorgerecht is, zodat ik een beslissing kan nemen of mijn dochtertjes dat ook lusten”. Ik keek de mevrouw vertwijfeld aan en vertelde haar dat ik dat zelf ook nog niet wist. “Maar het is al half vijf!” Ik zag aan haar gezicht dat ze het maar vreemd vond. Zelf vond ik dat helemaal niet, het komt regelmatig voor dat ik besluiteloos door de keuken loop te struinen maar niet kan beslissen wat ik op tafel ga zetten. Dus dat heeft ze van geen vreemde, denk ik dan als ik zo’n appje ontvang. Geeft niks daar krijg je de meest creatieve creaties door. Ondertussen stuurt ze me berichtjes over reviews die ze heeft ontvangen. Laatst nog in ‘Over de tong’ een dikke 8. Nu weer op een blog over reizen en borrelen een heel mooi verhaal over de wijnbar(https://www.travelvibe.nl/tips-gezellig-borrelen-en-eten-in-wageningen/). Tot zover de mijmeringen van deze trotse moeder!

En wat de koeien betreft… Op dit moment en eigenlijk al een paar dagen loopt er een slager rond te struinen in de bossen op zoek naar de laatste koeien. Het verhaal gaat dat hij de geconfiskeerde koeien heeft betaald/gekocht en hij wil de laatste ook graag in ontvangst nemen. Stan die aan het werk was in de wijngaard had nog even een praatje met hem. Als Stan erover verteld zie ik het alweer helemaal voor me: zo’n man met een wit schort en een groot vleesmes in z’n handen rondrennen al blèrend achter de koeien aan. Natuurlijk gaat het helemaal anders, ik wijt het aan een rijke fantasie.

Advertenties