De koe bij de horens vatten..

10649554_847883378563537_5895407599032689518_n

Het koeiendebacle blijft aanhouden. Minimaal één keer per dag belt er iemand op om ons te vertellen dat er koeien in onze wijngaard lopen. Het zijn toevallige voorbijgangers, buren of onze beide vaders die ons de boodschap brengen. Als ik nietsvermoedend met een kopje thee in de keuken ga zitten en naar buiten kijk, sta ik oog in oog met een enorme stier. Het beest kijkt me vanonder de boom brutaal aan en opeens heb ik er genoeg van. De koeien, het zijn eigenlijk vooral stieren hebben al veel schade aangericht in onze wijngaard en aan onze fruitbomen. De desbetreffende stier die nu alleen onder onze boom vertoefd is ook nog agressief dus niet benaderbaar. Ik roep Michel en Stan en ook voor hun is de maat vol. In onze auto stuift Michel op Massoubre aan die wederom zijn telefoon niet opneemt. Als hij uiteindelijk toch terugbelt verteld hij met gebroken stem dat we ons niet meer druk hoeven te maken want een dag eerder is zijn gehele kudde geconfisceerd. De stier die nog bij ons loopt is een eenling die nog over is. We kunnen bijna niet geloven dat het echt voorbij lijkt te zijn. Een aantal dagen later is het beruchte ‘repas de chasse’ feestje, een maaltijd in de feestzaal van het dorp georganiseerd door de lokale jachtvereniging. Michel gaat er samen met Stan, een goede vriend en mijn vader naartoe. Ik blijf thuis omdat ik een forse allergie voor wild blijk te hebben en tegenwoordig gaat mijn maag van alleen de geur al protesteren. In de feestzaal heerst een uitgelaten stemming en iedereen komt bij Michel informeren over de koeien van Massoubre die er niet meer blijken te zijn. Uit de reacties van de dorpelingen blijkt maar weer hoeveel frustratie er heerst over de beesten van Massoubre die te pas en te onpas tuinen hebben platgetrapt bij iedereen. Bij een biologische groenteboer is een complete oogst weggevreten zoals bij ons een aantal jaren geleden vijf hectare wijngaard is aangevreten. Er wordt ook druk overleg gepleegd hoe van die ene stier af te komen die nog rondloopt, maar aangezien het hier een jachtvereniging betreft rekenen we er maar op dat ze die tijdens de jacht per ongeluk raken ofzo. (dit is natuurlijk een grapje, het zijn beschermde koeien, als we ze zouden beschieten riskeren we gevangenisstraf en een forse boete) De jachtmaaltijd verloopt zoals altijd met veel vlees en knoflook en dat alles rijkelijk besproeid met wijn. Tussendoor wordt er een muziekje gedraaid en gedanst waarbij het lijkt of de tijd heeft stilgestaan(ergens in de tachtiger jaren). En er worden loten verkocht om de clubkas een beetje te spekken. De volgende ochtend hoor ik van Michel dat hij een aantal reebouten heeft gewonnen, jippie. De vorige reebouten die we hadden gewonnen heb ik aan Petit Louis(niet de bar van Steef, maar de naamgever himself) weten te slijten. Helaas kwam hij terug met zakken vol bevroren duiven. Zijn broer heeft als hobby jagen op duiven en Louis krijgt dan de buit omdat hij ze zelf niet lust. “Maar” zo beweert Louis, “het vlees is echt heerlijk hoor, ik eet er alleen al zoveel van, het is fijn om eens wat anders te eten.” Verguld nam hij de poten in ontvangst, om er dus een paar dagen later duiven voor terug te brengen(met vriesbrand en al). Ik bedank hem hartelijk voor de fijne traktatie en vraag me zelf af hoe ik daar nou weer van af moet komen.

Er zijn tot onze grote vreugde redelijk wat aanmeldingen gekomen voor de bijeenkomsten over ons project. Vooral de hartverwarmende mailtjes erbij zijn leuk om te lezen. Mijn vorige blog heeft even in de lucht gehangen(ik was vergeten ‘m te posten)vandaar een snelle opvolging. Wilde jullie het nieuws over de koeien niet onthouden, want als ze echt niet meer terug komen gaat wat mij betreft de vlag uit!

 

Advertenties