Nieuw leven…

 

WP_20170513_14_20_31_Pro

Afgelopen dagen hadden we heerlijk weer. Veel zon, droge lucht, klein beetje wind, kortom weer waar je wel blij van moet worden. De aanwezige gasten genieten met volle teugen en ook wij proberen alles van de zonnige kant te bekijken. Maar dan komt het moment dat er voor het eerst sinds het vorstdrama een rondleiding in de wijngaard gegeven gaat worden. Er zijn Nederlanders ‘in de buurt’ die graag eens willen zien wat we doen en hoe we dat allemaal doen. Dus Michel doet een rondje wijngaard met ze en daarna praten we over wat ons overkomen is. We praten over uitdagingen en kansen en dat we niet bij de pakken moeten neerzitten. Nou, als er iets is wat we niet doen… Afijn ook deze keer en al zoveel vorige keren sluiten we natuurlijk af met een ‘het komt vast goed’. De enige dooddoener waar je zoiets mee kunt afsluiten. Iedereen die ons bezoekt moet toch een beetje met een positief gevoel ons erf af. Maar diep diep van binnen, huilen we allebei. We praten samen over mogelijkheden, onmogelijkheden en gevolgen. Als ik op weg naar Libourne de wijngaarden langs de weg bekijk, vraag ik me af wat deze boeren denken. We krijgen mails van de federatie Bergerac, waarin ze ons steun betuigen. En ze nodigen ons uit voor een avondje collectief klagen.

Een week later….

Het is ontzettend warm weer geworden en in de wijngaard schiet het groen omhoog. Overal komen blaadjes uit. Het gaat opeens als een speer. Toch gaat het qua oogst niks opleveren omdat de weinige vruchtbeginsels die we kunnen zien nooit op tijd een rijpheid zullen bereiken. Maar in ieder geval ziet de wijngaard er een stuk vrolijker uit en dat is voor onze chambres d’hotes wel een stuk beter.

WP_20170526_13_46_54_Pro

Normaal gesproken hebben we vooral Nederlanders te gast, maar afgelopen tijd weten ook steeds meer Fransen ons te vinden. Soms maar voor één nacht omdat het een zakelijk bezoek in de buurt betreft, maar ook Fransen die zelfs voor de tweede keer in korte tijd inchecken omdat ze erover denken een huis in de Dordogne te kopen. Zij komt oorspronkelijk uit het zuiden en hij uit het oosten. Ze wonen nu samen in de Jura, maar vertellen ons zich daar niet meer thuis te voelen vanwege de verharding in de maatschappij. Bij ons in de Dordogne ervaren ze meer rust en vriendelijkheid. Iets wat wij zeker kunnen beamen, want hier leven de mensen nog met de rest van de wereld op grote afstand. We merken vaak zat dat de inwoners van ons dorp eigenlijk niet weten waar het volgende dorp ligt. Dat geeft natuurlijk te denken, maar aan andere kant zijn deze mensen gewoon dik tevreden met wat ze hebben. Ze hebben totaal geen behoefte om te weten wat er in het volgende dorp gebeurd, laat staan in de rest van de wereld. Ze hebben hun moestuin, hun huisje en daar zijn ze druk zat mee. Zo rustig kabbelend gaat ons leven uiteraard niet, maar als we ’s morgens in het zonnetje onze koffie aan de rand van het zwembad nuttigen met uitzicht op de wijngaard en het geluid van kwetterende vogeltjes om ons heen doen we gewoon net alsof. Om ons daarna weer volop te storten op de klussen die gedaan moeten worden.

Vallende blaadjes

WP_20170502_11_45_25_Pro

Na een druk en gezellig weekend, we hadden veel gasten over de vloer, valt het ons opeens zwaar het ‘gewone’ leven weer onder ogen te komen. Mijn uitzicht op de wijngaard vanuit de keuken maakt het er niet beter op. Het hele weekend heb ik dat plekje aan het aanrecht bezet, omdat er gekookt moest worden en dus werd ik continue geconfronteerd met de totale droefenis. Onze gasten verbaasden zich erover dat we nog vrolijk konden zijn. Maar dat was iets dat Michel en ik niet hoefden af te spreken samen. Immers, als we ook nog bedrukt en verdrietig gaan lopen doen, of nog erger, sacherijnig, dan kunnen we onze Chambres d’hotes ook wel sluiten. Maar toen maandag iedereen uitgezwaaid was, kwam het besef van het verlies weer binnen. Ongelukkig genoeg hebben we ook nog een jonge stagiaire die bij ons komt meekijken hoe het is om een wijngaard en een Chambres d’hotes te hebben. Als ze ons op een willekeurige ochtend vraagt wat de plannen voor die dag zijn, moet ik diep nadenken. “Eerst maar eens koffie”denk ik bij mezelf. Ik vertrouw Michel toe dat ik serieus niet wist of ik m’n bed uit zou gaan en zo ja, waarvoor. Buiten miezert het van de regen en de eerste blaadjes beginnen te vallen. En nou  heb ik normaal gesproken geen last van het vallen der blaadjes als dat in de herfst is kijk ik altijd vol verlangen uit naar de absolute stilte en verlatenheid van het ruige landschap om ons heen. Het lijkt dan in niets op wat het in de zomer allemaal voorstelt. Maar nu gaan er ook blaadjes vallen en dat gaat gepaard met veel verdriet. Als we nog iemand uit de wijnwereld spreken over het grote verlies van heel Frankrijk en we vertellen hem over de nog groene perceeltjes in Saint-Emilion, weet hij ons te vertellen dat ook deze boeren niet zullen oogsten. Het creëren van warme lucht kon niet voorkomen dat het vruchtbeginsel is bevroren. Het enige dat zal blijven is het blad, want als de vorst erger dan -3 is valt er niets te redden. Nou ja hoe dan ook, we hadden die mensen natuurlijk prima een beetje oogst gegund, maar helaas zijn we echt allemaal de klos. Toch gaat het gewone leven natuurlijk ook door en zo probeer ik de opper wasgoed die nog de stille getuige is van afgelopen weekend, weg te werken. Zo moet ik overnieuw boodschappen gaan doen, want de koelkast is akelig leeg. En zo gaat Michel zorgen dat onze wijn gefilterd wordt, want donderdag staat er een botteldag gepland.

Ondertussen bij Petit Louis…

Ook de echte Petit Louis is in rouw, hij staat aan onze deur met een vies bidonnetje waar wijn in moet. “C’est La Casse pour La France” wat zo ongeveer betekent: het is de nekslag voor Frankrijk. Maar het wijndrinken gaat natuurlijk gewoon door. Als Michel hem verteld dat de twee oprichters van ‘wijnbar/bistro Petit Louis’ volgende week bij ons zijn begint hij te glimmen. Michel legt uit dat ze wellicht met hem op de foto willen. Daarvan krijgt hij gelijk een ondeugende blik in zijn ogen. De dames zijn meer dan welkom in zijn huis of op zijn erf, “misschien moeten we de hond er ook bij doen” zegt hij enthousiast. Dan informeert hij naar de opening van de bar en dat hij er best graag bij zou willen zijn. Hij kent nog een hoefijzersmid in Nederland die hij graag zou willen bezoeken, aldus Louis. Afijn de dames zijn druk doende met kiezen van stoelen, kassasystemen en alles wat verder nodig zal zijn om straks tip top van start te kunnen. Gelukkig is ook de bank enthousiast over de plannen. Toch zou nog wat hulp van buitenaf erg welkom zijn dus wellicht ten overvloede : http://www.wijnbarpetitlouis.nl/investeringspakketten.

De afterparty…

 

WP_20170429_10_46_03_Pro

Na het shockerende nieuws van donderdag toch maar even een update. We voelen ons gesteund door alle lieve berichten en telefoontjes van alle lieve mensen om ons heen. Velen bevatten niet wat het eigenlijk inhoudt, zelfs een collega wijnboer verderop die het ook nog nooit heeft meegemaakt(hij is iets later dan ons hier gevestigd)begrijpt niet hoe desastreus het kan zijn. En dat snap ik, want de foto die ik liet zien bij mijn vorige bericht laat een net bevroren gewas zien en je ziet ergens nog iets van groen. En zo merken we dat als we de echtgenote van onze collega wijnboer in de supermarkt tegenkomen en we samen mopperen over slappe bonen en gele bloemkolen dat zij ook nog niet in de gaten heeft hoe erg het is.  De foto die ik nu heb toegevoegd is hetzelfde gewas een dikke dag later. Nu begrijpen jullie wellicht beter hoe erg dit voor ons is. Maar we zijn niet de enigen. Inmiddels heeft onze collega wijnboer ook een foto op facebook geplaatst met een compleet verwoest gewas, al het groen is verdwenen. Als we ’s morgens samen aan de keukentafel zwijgend onze koffie drinken merkt Michel op dat het op alle domeinen in de Gironde , Dordogne, Bourgogne en Loire waarschijnlijk hetzelfde aan toe gaat. Zwijgen en piekeren. Of misschien wel huilen en schelden. Het zal niks helpen er was niks aan te doen en er is ook niks meer aan te doen. Volkomen lamgeslagen komen we de dag door. We hebben heftige gesprekken met onze gasten over dit alles en de rest. Als onze gasten vertrekken gaan wij boodschappen halen, koelkasten moeten vol, want er komen het hele weekend gasten. Normaal maak ik een soort schema met ongeveer wat ik wil gaan koken, maar ik kan niks bedenken. In de supermarkt loop ik als een kip zonder kop tussen de schappen door en gooi lukraak wat in ons karretje. Als we thuis komen zit Claudia sip te kijken en ik besluit dat we er even uit moeten. We nemen de auto naar Saint-Emilion, daar komen we zo goed als nooit. We rijden door de omliggende wijngaarden richting het beroemde dorp en we zien alleen maar dezelfde ellende als bij ons. Vlakbij het stadje staan een aantal veldjes frisgroen te pronken, jaloers kijken we naar hoe het er tot een paar dagen geleden bij ons ook zo uit zag. We struinen door de smalle straatjes en als we bij een wijnwinkeltje naar binnen lopen omdat er een bordje ‘garage wijn’ staat treffen we daar een jongeman aan die ons verteld dat ook zij hun hele gewas verloren hebben door de vorst. Als we hem vragen naar de tussenliggende groene veldjes, verteld hij dat sommige chateaus helikopters op en neer hadden laten vliegen om zo warme lucht naar beneden te forceren. Ook waren er wijnboeren die vuren hadden aangestoken, dus ’s morgen rook heel Saint-Emilion naar vuur. Dat kan als je maar twee of drie hectares hebt, de kosten waren €4000 per hectare en die kosten kan je prima maken als je een fles wijn voor €50 per stuk kan verkopen. Maar het zijn toch maar enkele chateaus die daar kennelijk geld voor hadden, want bruin is toch de kleur die overheerst. We voelen ons nog steeds verslagen, maar het werkt toch troostend als je ziet dat je niet de enige bent. Maar toen Michel me vanmorgen vroeg of ik brood nodig had voor het diner van vanavond keek ik ‘m glazig aan. “Pffff, geen idee wat ik vanavond voor onze gasten ga maken.” Ik merk dat ik het allemaal kwijt ben. Aan het ontbijt redeneer ik hardop dat in Saint-Emilion gewoon de prijzen voor hun huidige voorraad omhoog gaat, maar dat wij daar niet mee aan hoeven te komen. Daar komt nog bij dat ze wellicht ook nog verzekerd zijn voor de geleden schade en zo heb ik toch het gevoel dat we er alleen in staan. Als een wijnboer uit de Pomerol even langs komt om met Michel te praten over het gebeuren(hij heeft 60 hectare en daarvan nog slechts 2 hectare zonder vorstschade)verteld hij ons dat er zeker geen tegemoetkoming gaat komen vanuit de regering. Hooguit dat de banken je niet achter de vodden aan mogen zitten over uitstaande leningen. Hij verteld ons ook dat hij ondanks het feit dat hij wel een buffer heeft, de toekomst vreest want hij is naast wijnboer ook nog loonwerker. Hij heeft tien man personeel, waar hij het komend jaar geen werk voor heeft en zijn tien oogstmachines hoeven het komende seizoen niet te rijden. En zo zijn niet alleen de wijnboeren de klos, maar ook alle toeleveranciers gaan deze catastrofe merken.  De Franse wijnwereld staat op z’n kop.

‘Vorstelijke’ nacht…

WP_20170427_12_29_22_Pro

Een dikke week, of misschien alweer twee weken geleden maakte ik me hardop zorgen over de Nederlandse fruittelers. We hebben altijd een gezellige Nederlandse radiozender in de keuken aan om zo toch een beetje op de hoogte te blijven van Nederlands nieuws. Er werd gesproken over forse nachtvorst terwijl het merendeel van de fruitbomen volop in de bloesem stonden. “Oh ,wat afschuwelijk, ik zou toch als fruitteler geen oog dicht doen als ik wist dat dat eraan zat te komen.” Maar me druk makend over de Nederlandse fruitteler dacht ik niet dat we zelf nog risico zouden lopen. Bij ons ligt de natuur al drie weken voor en het is hier al weken lang zo’n 20 tot 25 graden en de nachten zijn met 9 graden ruim boven nul. De wijngaard zag eruit om door een ringetje te halen, dus ik maakte me geen enkele zorgen over de start van het nieuwe groeiseizoen. Tot een week geleden bij ons ook opeens nachtvorst werd aangekondigd. Michel hoorde over boeren bij ons in de buurt die toch al meer dan 50% van hun oogst kwijt waren en over boeren rondom Bergerac die al 80% van hun oogst kwijt waren. Ook lazen we over de Bourgogne, waar het flink had gevroren. Wij waren er dus nipt aan ontkomen. Tot vier dagen geleden dan, toen bleek ineens dat ook wij zo’n 30% van onze oogst kwijt waren. De hele buitenrand van onze wijngaard bleek bevroren te zijn geweest. Een dikke domper dus, maar je gaat altijd kijken naar andere lotgenoten tja en 80% is niet 30%, dus we konden het nog ergens plaatsen voor onszelf. Tot vanochtend dan. We werden wakker en zagen een wijngaard gehuld in een laag wit bevroren rijp. Compleet ‘in shock’ maken we ontbijt voor onze gister totaal onverwacht gearriveerde gasten en we praten samen nog over hoe het misschien wel meevalt.  Als de bladeren en de knoppen echt kapot zijn gevroren zie je dan niet meteen. Dat komt pas als de vorst optrekt en de zon de aangetaste bladeren verwarmt. Dan wordt alles slap en hangt de hele boel er triest bij, na twee dagen is alles bruin en droog en uiteindelijk vallen de bladeren eraf en heb je dus niks meer. Tijdens het ontbijt praten we erover met onze gasten nog in termen van de moed erin houden en dat soort gedoe. Maar als Michel na het ontbijt naar buiten loopt voor een rondje wijngaard hoef ik hem niks te vragen als ik zijn gezicht bij terug komst zie. “Alles is bevroren, maar dan ook echt alles.” We praten heel even samen over de gevolgen hiervan, maar we zitten allebei teveel in onszelf om echt tot een gesprek te komen. We weten allebei wat dit zou kunnen betekenen maar spreken het niet uit. Geen oogst dit jaar dat weten we allebei, een enorme catastrofale ramp en dat bovenop de diefstal en de schapen. Het komt bij ons binnen als een moker. Michel besluit even naar de coöperatie te rijden om te horen hoe het met de anderen is gegaan. Daar hoort hij dat heel Frankrijk is bevroren, alle wijnboeren zijn hun oogst kwijt. Het is nu afwachten hoe alles zich gaat herstellen, maar druiven zullen er niet veel zijn dit jaar. Het meest bizar van alles  is het weerbericht voor komende nacht, er zal opnieuw flinke vorst zijn. Dus als er nog ergens bij iemand iets niet bevroren is, komt dat komende nacht nog. Maar ik zal er niet wakker van liggen, want als alles al weg is, kan er niet nog meer weg genomen worden toch?

Baantje bij de efteling…

WP_20170418_14_28_11_Pro

We zijn uitgenodigd bij onze achterburen voor een dineetje in de tuin. Onze achterburen hebben een jaar of zes geleden het huis grenzend aan onze wijngaard gekocht. Vader met twee zoons en hun gezinnen. Vader en vriendin verblijven zo’n beetje de hele zomer in het huis en de zoons en hun gezinnen komen de vakanties daar doorbrengen. En al jaren worden we uitgenodigd voor een diner, maar omdat ze natuurlijk altijd in ons hoogseizoen op Franse bodem zijn komt het er nooit van. Tot nu toe dan, en zo belanden we op ’n heerlijke warme avond in de tuin achter onze wijngaard bij een Engelse familie aan tafel. Er komen heerlijke wijnen voorbij, we eten heerlijke Engelse gerechten(Fiona is een keukenprinses!) en we babbelen over van alles en nog wat. Eén van de zoons woont met zijn gezin in Parijs en zijn vrouw, Maxime verteld me dat ze eens een huisje hadden gehuurd in een Nederlands vakantiepark. Het was in maart, er waren weinig bezoekers, het was heerlijk weer en de kinderen konden zich heerlijk uitleven omdat het zo rustig was, nergens wachtrijen.(er waren ook attracties aanwezig) En dan vertel ik haar over de Efteling, dat ze daar ook eens heen zouden moeten gaan. Prima te rijden vanaf Parijs, huisje huren en vooral gaan in een tijd dat de Franse vakantie niet synchroon loopt met de Nederlandse schoolvakantie. Ik vertel haar over de sprookjes en de attracties en hoe divers het toch leuk voor alle leeftijden is en ook hoe schoon het park is enz. enz. niets dan lof over ‘onze’Efteling. Het lijkt haar super en ze beloofd me het in gedachten te houden. Het gesprek gaat over in iets anders en als ik later nadenk over mijn lof uitingen over de Efteling, moet ik ineens denken aan een gesprek dat ik had met onze tandartsassistente. Zij vertelde me namelijk alweer een poosje geleden dat ze aan mij had moeten denken toen ze een weekendje Amsterdam deed met haar man. ‘Wat een fantastische stad, wat een vriendelijke behulpzame mensen overal en alles is zo schoon, we hadden een geweldig weekend. En toen moest ik aan u denken, u moet toch wel in een shock zijn geweest toen u hier in Frankrijk terecht kwam. Waarom bent u in godsnaam weggegaan uit zo’n heerlijk land?’ vraagt ze me met hoog opgetrokken wenkbrauwen. Ik leg haar schaterlachend uit dat ik inderdaad nog altijd in shock ben, maar dat ik voor geen goud in Amsterdam zou willen wonen. Ik vertel haar dat ik het leuk vind dat ze het zo ervaren heeft, maar dat voor ons wonen in Amsterdam minstens zo shocking is als leven op het Franse platteland. Haar nieuwsgierigheid is gewekt en ze wil weten waarom dat zo is. Ik leg haar uit dat wonen in Nederland bijna net zoiets is als wonen in Parijs(ik hou van overdrijven). ‘Ah, Parijs, nee daar wil je niet wonen inderdaad.’ Dan vraagt ze me wat nog meer leuk is in Nederland en ik vertel haar over de Efteling. Tja en ik moet nu toegeven ik zie daar dus toch een patroon, misschien moet ik de Efteling eens gaan vragen om een plaatsje op hun loonlijst, want ik stuur alle buitenlanders die Nederland willen bezoeken naar de Efteling. Raar toch? Alsof Nederland geen andere leuke dingen te bieden heeft. Zelf ben ik onlangs naar het Rijksmuseum geweest en ik moet zeggen dat ik aardig onder de indruk was van wat daar allemaal te bewonderen viel.

In de wijngaard…

Al een jaartje of vier kom ik eigenlijk niet meer echt vaak in de wijngaard om daar werk te verzetten. Dat komt onder andere omdat we vanaf april tot november gasten in de chambres d’hotes hebben, maar ook omdat we de afgelopen vijf jaar eigenlijk een lousy voorjaar hadden, veel regen en daardoor was het onmogelijk om met de tractor de wijngaard te betreden. In mei/juni moest dan achter elkaar al het werk afgejakkerd worden om een beetje de inhaalslag te maken. Maar dit voorjaar lijkt alles anders te gaan, of eigenlijk hebben we eindelijk weer een voorjaar zoals we dat kennen van de eerste jaren toen we hier waren komen wonen. En zo had Michel bedacht dat ik misschien wel even de wijngaard kon gaan maaien. Nu met Stan in Australië is ook mijn vader weer fulltime de klos en dus is het niet meer dan logisch dat ook ik weer eens een klusje in de wijngaard doe. Happy as a pig in shit tuf ik rustig boemelend tussen de rijen door. De lucht is fris en droog en de zon staat aan een strakblauwe hemel. Life is good.

Ondertussen bij Petit Louis.

De eerste serieuze investeerder heeft zich gemeld! En ook zijn er best veel mensen die hebben toegezegd ‘iets’ te willen doen. Ik hoop dat deze mensen natuurlijk op een gegeven moment daad bij woord voegen, want ik gun het die twee dames zoooo!!! Ik zou wel ambassadeur van Petit Louis willen zijn, wat zeg ik, ik voel me ambassadeur van Petit Louis! Dus als u van plan was om ‘iets’ te doen, ga ervoor! http://www.wijnbarpetitlouis.nl/investeringspakketten

A bientôt!!

 

 

 

Twee nieuwe vriendinnen…

WP_20170411_13_46_48_Pro

Onze naaste vrienden hadden in de gaten dat zowel Michel als ik er een beetje doorheen zaten. De fut was er uit en dat terwijl we aan het begin staan van wat waarschijnlijk ons allerdrukste seizoen ooit zal worden. (geen Stan, geen Bart en vanaf medio augustus, geen Claudia)

Waarom de fut eruit was? Nou, de diefstal in december (7 pallets twv €40.000) had er ingehakt bij ons allebei. En toen was er iemand die opmerkte dat zoveel pech toch ongeloofwaardig leek en ergens hoorde we iemand over verzekeringsfraude. Tja en toen was voor ons de maat even vol. Ik merkte ook nog dat ik me schaamde om te vertellen dat we bestolen waren. Alsof we er zelf iets aan konden doen. Afijn, dat en nog wat andere dingen maakte dat we allebei een soort van futloos waren. En dat zo vlak voor onze voorjaarsproeverij, waar we sprankelend en stralend hoorden te zijn omdat we onze nieuwe fantastische witte wijn zouden presenteren. En zo kwam het dat onze vrienden ons vroegen of we zaterdagochtend voor de proeverij om tien uur in restaurant Campman konden zijn voor een verrassing. Nieuwsgierig togen we heen. Opeens kwam er onder het genot van een heerlijk kopje koffie een enorme doos tevoorschijn. Ik riep nog dat Michel het moest openmaken(ik krijg nog weleens een cadeautje), maar toen hij een klein stukje papier had verwijderd gaf hij mij de grote doos op schoot. Na verder te scheuren zag ik een fantastische Kitchenaid machine tevoorschijn komen. Eén van onze vrienden nam het woord: “we vonden dat jullie wel voor het begin van een druk proeverijweekend een boost konden gebruiken na alles wat er weer gebeurd is”. Ik was sprakeloos, een kitchenaid wilde ik al jaren hebben, maar ja er waren natuurlijk altijd honderden redenen om ‘m niet aan te schaffen. En zo stond ik elk seizoen dagelijks m’n schouder te mangelen met m’n ouderwetse handmixer. Dus ik ben helemaal dolblij(en Michel ook) met niet alleen de machine, maar vooral ook met de gedachte dat onze vrienden op deze manier met ons meeleven en meedenken. Dus dat was het geweldige begin van dag 1.

Dag 2 voorjaarsproeverij

’s Avonds ontvingen we van Ingrid een berichtje of we de volgende ochtend om ’n uurtje of half elf koffie konden drinken bij restaurant Campman, want ze had ’n verrassing voor mij. Ingrid is ’n groot fan van Latte koffie en toen ze onlangs samen met Mandy bij ons was en Michel voor beiden een Latte ging maken, ontdekten we dat we eigenlijk geen goede lepels hadden voor deze koffie variant. Ik verwachtte dus als verrassing een setje Latte lepels. Vlak voordat we samen koffie zouden drinken vroeg Ingrid mij nog of ik met Steef kon bellen.(die zit nog steeds in Australië) Ik knikte en prompt ging m’n telefoon. Ik ging even opzij staan om rustig met Steef te kunnen praten en vol enthousiasme vertelde ik Steef van de enorme verrassing die ik de dag ervoor had gekregen. Steef reageerde niet enorm enthousiast, maar ik besloot dat dat lag aan de slechte verbinding. Weer terug bij ons koffie onderonsje zag ik Michel bedrukt naar z’n mobiel kijken. “Oh jee!!” zei hij zorgelijk kijkend. “Wat is er?”vroeg ik gespannen. “Oh nee, dat kan ik nu echt niet zeggen.” “Nou Ingrid daar ben ik nou 25 jaar mee getrouwd.” riep ik half lachend. Mandy besloot dat het dan maar tijd was voor de verrassing. Ik kreeg een allerliefst kaartje van ze waarin ze ons bedankten voor de gastvrijheid en de gezelligheid aan onze keukentafel en waarin ze me een keukenhulp wilden aanbieden. En zo kreeg ik Kitchenaid nummer twee op schoot geschoven. Opeens begreep ik wat Michel had ontvangen. Steef wist van Ingrid’s verrassing voor mij, maar Steef wist opeens ook van Kitchenaid nummer één. En ze had Michel ge-appt dat er een ‘probleempje’ aan zat te komen. Opnieuw ontroerd door zoveel lieve mensen om ons heen die ons dit gunnen legde ik Ingrid en Mandy uit wat de consternatie was. En zo staan er opeens twee nieuwe vriendinnen op m’n aanrecht te fonkelen. Twee prachtige keukenhulpen die ik supergoed kan gebruiken. Het gaf ons inderdaad de boost die we even nodig hadden, niet zozeer de machines zelf, maar vooral de lieve kaartjes en de gedachtes erachter maken dat we ons rijk voelen, rijk met deze lieve mensen om ons heen.

Eerste gasten

Eenmaal thuis was er flink wat werk te verzetten. De auto’s moesten leeg en het huis moest op orde, want  de eerste gasten waren in aantocht. Helaas waren er nog geen geraniums voor handen dus voor ons gevoel begonnen we enigszins ‘kaal’ . Wel hadden we snel het zwembad geopend dat er voor de verandering uitzag als een groene poel. Minstens tien kikkers hadden het zich toegeëigend als broed- en zwemplaats. Met wat chloor en veel stofzuigen zag het zwembad er een paar uur later al een stuk beter uit. De kikkers zochten hun heil elders. Menuutje in elkaar gedraaid, boodschappen in huis gehaald, bedden uit elkaar gezet(8 dames). En een beetje onwennig gingen we weer van start. De dames vonden dat we het seizoen goed begonnen waren, maar ja met een stralende blauwe lucht en volle zon kan het eigenlijk niet fout gaan. (en een fijne huisgemaakte bitterbal van eend en een glas BQ 2009 doet ook wonderen)

Petit Louis

Ondertussen hebben we de echte Petit Louis ook verteld over het feit dat er in Wageningen een wijnbar & bistro geopend gaat worden met zijn naam. Als Michel het hem verteld zegt hij glunderend dat hij ook al bekend is in de Loire en in Parijs. Dus eigenlijk vind hij het niet meer dan logisch, zeg maar. Op onze proeverij waren er trouwens een heleboel enthousiaste mensen die gelezen hadden over de wijnbar/bistro. Het was natuurlijk jammer dat Steef niet zelf aanwezig was om er over te vertellen, maar ik heb van veel mensen gehoord dat ze al uitkijken naar een avondje wijnbar. Vanmorgen had ik Steef nog even aan de telefoon, ze begint nu aan haar laatste weekje Australië en als ik haar vertel over alle reacties en wat er allemaal al gebeurd is heeft ze nog meer zin om weer naar huis te komen.  Ze kan dan samen met Ingrid met volle kracht vooruit om alle plannen te gaan omzetten in daden. Kijk voor alle informatie ook op de website http://www.wijnbarpetitlouis.nl (en doe liefst ook mee met de crowdfundactie!!) en volg ze ook facebook voor de laatste ontwikkelingen.

A bientôt!

‘Sous réserve de tous droits’

WP_20170320_11_12_41_Pro

Al weken vliegen er blog onderwerpen door m’n hoofd. Maar steeds is er geen momentje om even neer te zetelen en het rustig van me af te tikken. Als ik dan uiteindelijk hoopvol zondagmiddag m’n laptopje open klap is het ineens allemaal weg. Ik tik een titel en kijk peinzend voor me uit. ‘Shit, alle inspiratie is foetsie. Ik moet het ook ergens opschrijven, steekwoorden of zo, m’n geheugen is een zeef. Ik onthoud alleen totaal onbelangrijke zaken.’ In mezelf mopperend wil ik m’n laptop weer dichtklappen. Michel loopt dan de keuken binnen en wijst op de openstaande pagina waar de cursor dwingend knippert op een lege pagina met slechts een titel als begin van een nieuwe blog. ‘Lukt het niet?’ informeert hij belangstellend.  ‘Voor geen meter.’ ‘Ga morgen mee naar Cognac, we gaan onze nieuwe Cognac maker ontmoeten.’ En zo stappen we samen maandagochtend vroeg in de auto op weg naar een slaperig dorpje in de buurt van Cognac. Inmiddels gewend aan de Franse gewoontes, weet ik dat we de ochtendkoffie wel kunnen vergeten, ik beter geen thee bij m’n ontbijt kan nemen, want gebruik maken van het toilet is meestal ook “lastig” en dat het vooral een dik uur luisteren zal worden en rondkijken in de zoveelste chai. En inderdaad bij aankomst ontvangt Stéphane ons in zijn kantoortje annex verkoopruimte. Hij stelt voor een rondje te maken, hij showt ons zijn chai en de ruimte waar de Alambique staat, het heilige der heiligen voor een cognacmaker. Ondertussen ratelt hij enthousiast over zijn werk, hoe hij werkt en waarom hij zo werkt. Hij verteld ons over oude voorraden van opa en hij weidt uit over de smaak van oude Pineau en Cognac, zijn VSOP is wel 12 tot 15 jaar oud en zijn XO zelfs meer dan 25 jaar oud. Hij is trots op het feit dat hij niet levert aan de grote jongens zoals Remy Martin, Martell en Hennessy. Hij verkoopt elk flesje helemaal zelf. Eigenlijk wil hij niet leveren aan mensen zoals wij, doorverkopers die hun eigen label erop willen. Terwijl wij juist op zoek zijn naar bijzondere producten zoals hij ze maakt.  Als we hem vragen waarom hij toch met ons wil samen werken verteld hij dat hij graag wil dat zo veel mogelijk mensen kennis maken met Cognac als eerlijk product. Handgemaakt van druiven zoals de natuur ze levert en dus ook onderhevig aan veranderingen door menselijk ingrijpen, de natuur enzovoort. ‘Bij de grote jongens is alle cognac ieder jaar hetzelfde, dat streven ze na en ze zorgen ervoor d.m.v. computer gestuurde apparatuur dat er geen enkel verschil is in het ene of het andere jaar, zelfs de kleur wordt geregeld met de onschuldige kleurstof karamel.’ Dat is precies hoe hij het niet wil maken, zo legt hij ons uit. En we begrijpen hem, eigenlijk voelen wij het wijn maken ook op deze manier. De consument wil soms wel anders en als je de massa wil bedienen moet je wel. Maar gelukkig is er ook nog vraag en ruimte naar vakmanschap en specialisme. Onze Stéphane is daar een geweldig voorbeeld van. En onafhankelijk van elkaar hebben Michel en ik besloten dat we graag met deze Fransoos gaan samenwerken. Als ik een foto van hem maak roept hij me gelijk toe dat ik er wel bij moet vermelden dat het onder voorbehoud is, want anders krijg ik wellicht problemen. Ik gniffel stiekem in mezelf, maar besluit dan toch maar te luisteren naar hem.

Tja en als ik dan toch bezig ben met het schrijven over specialisme en vakmanschap, wil ik toch ook graag met jullie delen dat onze oudste dochter Stephanie samen met Ingrid, (onze importeur in Nederland) een wijnbar en bistro gaat beginnen. Steef heeft hoge hotelschool gedaan en Ingrid heeft in eerste instantie ook een dergelijke achtergrond. Tja en toen ons pand aan de Bevrijdingsstraat in Wageningen leeg zou komen en Michel en ik bedacht hadden dat de perfecte invulling ervan een wijnbar zou zijn was Steef gelijk razend enthousiast.Met wat aftasten in onze directe omgeving was in Ingrid al snel het perfecte maatje gevonden om het hele plan maar eens nader te bekijken. Met louter enthousiaste reacties van een ieder die het hoort denk ik zelf dat het alleen maar een succes kan worden. Steef heeft net als wij de lat op de hoogste sport liggen bij alles wat ze aan pakt en ook bij Ingrid staat perfectionisme hoog in het vaandel. Allebei balen ze enorm van wat veel horecazaken te bieden hebben, geen kwaliteit maar louter half fabricaten en geen goede bediening. Nou en toen moest er een naam bedacht worden. Dagenlang brainstormen we over een pakkende naam waar ook enige betekenis in schuilt. Een naam die de lading dekt, een plek waar je je thuis kan voelen, waar je omringt word door warmte, gezelligheid en waar je heerlijke wijnen, hapjes en bistro gerechten kan nuttigen. En dit alles met een knipoog naar Frankrijk. Dus misschien wel een Franse term, maar niet één die Nederlanders niet kunnen uitspreken. Opeens valt mij een gevoel/gedachte in van iemand die voor mij model staat voor het Franse platteland en alles waar de Fransen in ons gebied voor staan. Traditie, eenvoud, puurheid en lekker eten en drinken. Petit Louis! Joelend loop ik onze keuken binnen omdat ik denk dat Steef hier enthousiast van wordt. Petit Louis is één van onze buurmannetjes die er Franser dan Frans uitziet. Hij is rond de 78 jaar oud(hij weet het zelf niet helemaal precies meer), hij verft z’n haar pikzwart (af en toe) hij is een charmeur(dol op vrouwen), hij jaagt(op konijnen), hij verbouwt z’n eigen groentes, hij mest jaarlijks een varken vet en hij houd van lekkere wijn en puur eten. Ik zie een mooie zwart-wit foto van hem voor me aan de muur van de wijnbar. Te zijner tijd zullen we hem natuurlijk om toestemming vragen hiervoor. Tot nog toe weet hij van niks en toen hij afgelopen week in al zijn pure Fransheid aan onze deur stond met een jerrycan die gevuld moest worden met wijn, verscheen er automatisch een grote glimlach op mijn gezicht. Er zal nog veel water door de Seine vloeien voordat de wijnbar/bistro zijn deuren zal openen, want er is natuurlijk veel geld nodig en er moet verbouwd worden. Geen schokkende zaken, maar er zijn bijvoorbeeld geen gescheiden toiletten. Afijn er moeten ook nog gesprekken gevoerd worden met de bank, maar een groot deel van het geld denken de dames binnen te halen via crowdfunding. Al vanaf 100 euro kan je meedoen en je krijgt er ook nog iets voor terug. Ook is er een mogelijkheid om gewoon te sponsoren. En je kan voorintekenen op events die het gehele jaar door georganiseerd zullen worden. Wat te denken van Oesters op zondag, koken met de Franse slag(een heuse kookworkshop) en nog veel meer. Ik kan alleen maar zeggen dat ik iedereen oproep om dit fantastische initiatief van twee jonge ondernemers te ondersteunen er is namelijk al eenheidsworst genoeg te vinden. En dit gaat een juweeltje worden, zeker weten!!!

kijk op http://www.wijnbarpetitlouis.nl

p.s. Ja als ik eenmaal ‘los’ga komt het allemaal weer terug. Onze nieuwe witte wijn zit inmiddels in de fles(over juweeltjes gesproken) en die mogen jullie allemaal komen proeven op onze voorjaarsproeverij: 1 en 2 april van 14.00 tot 18.00 uur bij restaurant Campman in Renkum. A bientôt!

Ons leven als wijnboer in Frankrijk